Sophie Mellema | Beeldende Kunst | Fotografie | Gedichten | Oldenzaal - Twente

Vinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo Slider

Stoepje

 

 

Wie ook aan de overkant

 

heeft gewoond, hij had

 

een stenen stoepje

 

met groen mos erop,

 

was hij weggegaan, dan

 

was het mos gebleven,

 

want verdriet doet immers groeien

 

verdwijnen kan altijd nog.

 

Over eindeloze stenen

 

kruipt het mos, als

 

zoete wouden in de

 

kieren van het plaveisel

 

dat leven heet, zonder

 

overkant of achterom, met

 

een horizon die altijd wijkt

 

om weg te vliegen

 

waarheen dan ook

 

maar geen vleugels.